Een hele verrassing was het toen Lieuwe me meevroeg om samen met hem, zijn verloofde (Silvia), 2 broers (Frederick en Stefan) en vrienden (Andreas en Samuel) mee te gaan naar het vakantiehuis van zijn familie. Ik ken hem van school en hij kan ook Nederlands spreken. Zijn ouders zijn zendelingen bij Wicclife en werken in Brazilië, zijn vader is Zwitser en zijn moeder Nederlands.
Na een racetocht door de bergen, waarna ik bijna groen zag, kwamen we aan in Lauterbrunnen, waarna we op de trein gestapt zijn. In Wengen kan je namelijk niet komen met de auto! Donderdag heeft het de hele dag goed doorgeregend dus ik had, zonder krant en tv, geen idee wat het weekend voor weer zou brengen, maar na een heerlijke nacht werden we wakker met een stralend zonnetje!
’s Ochtends heb ik verschillende inputs geschreven voor de BeterUit reis naar Zweden, met thema’s die op de natuur gericht zijn; bv. De arend, wit zijn als sneeuw, Psalm 8, Psalm 139, dat God komt in de stilte (Elia). Het was wel bijzonder, want ik was om half 8 acht actief en langzaamaan kwam iedereen na half 10 aangelopen om stille tijd te houden. Vond ik wel tof! Het was voor ons allemaal ook echt een weekend om tot rust én tot God te komen.
Na het eten zijn we gaan wandelen en daarna hebben we gevolleybald, ons record overspelen was 54x, maar potentieel tot meer, dus wie weet voor de volgende keer! :b Om mij ook nog een beetje in te leiden in Zwitserland hebben we ’s avonds Raclette gegeten, dat is gekookte aardappels met gesmolten kaas (die kaas smelt je met behulp van een gourmetstel), ook hebben ze me ingeleid in het Jassen, een kaartenspel wat erg overeenkomt met Klaverjassen en ook een variant ervan die je individueel en met meerdere mensen spelen kan.Zaterdag zijn we na een brunch weer de bergen in gegaan, echt prachtig!!! Om te graan bbq’en op een geïmproviseerd vuurtje, met worstjes aan takken gespietst. En nog gekker, tussen de koeien met bellen en de koeienvlaaien.
En ik heb zo moeten lachen, gieren, brullen… werkelijk! Toen we ons klaar aan het maken waren om weer terug naar het huisje te gaan kwam er een nieuwsgierige koe dichterbij om lekker geknuffeld te worden, maar natuurlijk waren alle spullen veel interessanter dan de mensen. Dus al snel hobbelde onze mevrouw naar de spullen toe en probeerde de pullover van Lieuwe uit… al snel kwam Sam aangesneld om de trui te bevrijden. Dan maar de plastic zakken, maar deze waren ook al snel terugverovert. Wat nu niet opgevallen was, was dat de Aromat uit een van de tassen gevallen was.
Ow… wat vond ze het lekker!!! De mannen hadden geen idee hoe ze de verpakking uit haar mond verwijderen konden en Silvia en ik lagen bijna (gelukkig maar, ivm de vlaaien) over de grond te rollen van het lachen, werkelijk!!! Hikhikhik…
Gelukkig kwam de verpakking al snel weer naar buiten, maar ik heb geen idee hoe de melk zal smaken! Vast en zeker gekruid!
Onvoorstelbaar hoe ze hier moeten boeren, het gras wordt met de hand gerugt en opgehaald. Echt middeleeuwen, maar wel bijzonder om te zien!
Nog 7 weken en dan zit mijn semester er weer op, echt verbazingwekkend hoe snel de tijd gaat! Op zich wel een goede tijd om eens na te gaan in hoe verre mijn verwachtingen ook daadwerkelijk tot vervulling gekomen zijn. Voordat ik naar hier toekwam had ik nooit verwacht dat ik zoveel alleen zou kunnen zijn, ik had verwacht dat ik daar nog moeite mee zou krijgen, mede omdat ik geen internet had. Maar het is zo’n goede periode geweest om tot rust te komen, om veel te lezen en ook mezelf beter te leren kennen. Om in de eenzaamheid stil te worden voor God, zonder altijd maar weer heen en weer te rennen, maar om te gaan zitten en God te laten werken. Tot nu toe was het in dit opzichte al een hele waardevolle tijd.Het volgende heeft moeder Theresa uit Calcutta geschreven;
We moeten God vinden, en we kunnen Hem niet vinden in lawaai en rusteloosheid. God is de vriend van de stilte. Zie hoe de natuur – de bomen, de bloemen, het gras – in stilte groeien; zie de sterren, de maan en de zon, hoe zij zich in stilte voortbewegen…hoe meer wij in stil gebed ontvangen, hoe meer wij in het actieve leven kunnen geven. We hebben stilte nodig om zielen te kunnen raken. Het gaat er niet om wat wij zeggen, maar wat God zegt tot ons en door ons heen. Al onze woorden zullen nutteloos zijn, tenzij zij uit ons binnenste komen. Woorden die niet het licht van Christus dragen, versterken de duisternis.
Verder was ik hier natuurlijk voor mijn talen, dat gaat ook al een stuk beter. Inmiddels ben ik van het lezen van Engelse boeken overgegaan naar Duitse boeken, en ik heb er al 2 uitgelezen. Verbazingwekkend, ik had niet verwacht dat mijn Duits nog zo goed zou worden, al is de uitdaging er natuurlijk wel om het nog meer te verbeteren. Vooral het Engels spreken en het Duits schrijven hebben nog voldoende uitdaging.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten