Gisteren was de laatste donderdag in Winterthur, ik voel me zo dubbel dat kan je je niet voorstellen! Gisterenavond heb ik speculaasjes gebakken om te trakteren bij de kinderen van de kinderstunde en het was zo´n succes! Ik heb echt genoten van onze laatste tijd samen… Het was heerlijk, Elisabeth vroeg de kinderen of ze me nog iets te wensen hadden en de meest uiteenlopende wensen kwamen naar boven; Hanna bijvoorbeeld, een meisje van 8, begon en ze wenste me vele zonen toe (wie weet wat de toekomst brengt, hihi ;)), Maria wenste me fijne dromen, Albert wenste me een groot huis en veel geluk… Werkelijk, het was zo schattig!
Eigenlijk is mijn werk met de kinderen echt een eye-opener geworden voor de nood van deze mensen. Het is onvoorstelbaar wat deze mensen meegemaakt hebben, maar ook hoe onzeker een leven in een asielzoekerscentrum is. Je weet nooit of je mag blijven of niet, de procedure in Zwitserland is dat je iedere 3 maanden opnieuw toestemming moet vragen om weer 3 maanden te mogen blijven. De familie van Neige is hier bijvoorbeeld al 10 jaar! Kan je nagaan! Sinds januari is de wetgeving gelukkig verandert en is het maximaal vier jaar duurt voordat men een vergunning krijgt voor een langere tijd, dus hopen maar dat het snel geregeld is!
Maar de tijd hier in Winterthur zal ik altijd in mijn hart dragen, ik heb er zo van genoten, zoveel fijne mensen ontmoet en ook zelf een hoop geleerd.
Prediker 3:1 & 4
Voor alles wat gebeurt is er een uur,
Een tijd voor alles wat er is onder de hemel.
Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen,
Een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen.
Dus ook een tijd om mensen te ontmoeten en een tijd om weer afscheid te nemen. Maar deze ervaring zal ik altijd met me meenemen, een tijd waarin ik geleerd heb om te genieten van het alleen zijn, het zijn zonder (te)veel verantwoordelijkheden een tijd zonder het plannen van vele activiteiten… Enne een tijd met weinig internetverbindingen. Maar ik heb gemerkt dat ik veel minder tijd heb verspilt met het internet, dus eigenlijk is het een eigenschap die ik als ik straks thuis ben er ook in wil houden.
Dinsdag komen mijn ouders, Karin en Matthijs hierheen om hier lekker even een weekje vakantie te vieren enne natuurlijk om mij weer mee naar huis te nemen. Ik ben al begonnen met pakken enne, jah, dat had niet met de trein mee naar huis gekund! :b
Maar daar kijk ik ook wel naar uit! Van de week nog ‘even’ met Karin gebeld en het is toch wel makkelijker, goedkoper en uitgebreider als we samen zijn! :D En natuurlijk kijk ik er ook naar uit mijn familie weer te zien, afgelopen jaar hadden ze al redelijk kunnen oefenen toen ik 2 maanden in Frankrijk was, maar ik geloof dat ze allemaal ook weer blij zijn dat ik naar huis kom! En ik kijk er ook naar uit om alle andere mensen, vrienden en vriendinnen weer te ontmoeten en om weer thuis naar de gemeente te gaan! :D
Tevens is post versturen in Nederland ook goedkoper, haha, ik heb vandaag mijn financiële overzicht afgerond en je wil niet weten… aan postzegels heb ik in totaal 89,70 Zw. Franken besteed, dat wil zeggen; 60 euro enne 69 brieven! Wow… ik vond het zelf eigenlijk best wel veel! Maar ik ben alle mensen die mij kaartjes, brieven, mails enzo gestuurd hebben erg dankbaar, een goed bericht verkwikt het lichaam! Ook de mensen die me gedragen hebben in gebed erg bedankt! Ik ben een erg gezegend mens.
23 juli vertrek ik weer naar Zweden, met een reis van de Beter Uit. Ik hoop dat te mogen genieten van de jongeren en van Gods prachtige natuur. De afgelopen 2 weken heb ik niet zo geïnspireerd geschreven en ik hoop daar mijn schrijfvaardigheid weer een beetje op te vijzelen!
