Buddies :D

De statistieken laten een onvoorstelbare trend zien… Het Reformatorisch Dagblad meldde dat er iedere maand 400 jongeren tussen de 12 en de 18 de kerk verlaten. Onvoorstelbaar, wat kunnen wij doen om de jongeren betrokken te houden bij de gemeente? Om ze te laten zien dat een leven met God niet saai is, maar juist een grote en waardevolle uitdaging? 100% niet saai toch?
Ik realiseer me de laatste tijd hoe belangrijk het is om er voor de jeugd klaar te staan, het leven is zo dimensionaal. Je hebt als jongeren zoveel keuzes te maken, als je alleen al kijkt naar school-/beroepskeuze, vrienden, kerk ja/nee, muziekkeuze, de verschillende jeugdculturen en ga zo maar door. Dan heb je nog de fijne pubertijd waarin het gewoon zo is dat je overal tegenaan schopt, dat je je grenzen probeert te verleggen (kan je trouwens nagaan dat er tegenwoordig mensen zijn die zeggen dat je geen regels moet geven, maar hoe kan je dan je grenzen verbreden?! Waar gaat de weg dan heen?!) maar ja, het is dus al met al een best fluctuerende tijd.
Als je dan te maken krijgt met bijvoorbeeld rouwverwerking wanneer iemand die om je heen wegvalt, een vriend(-in), een ouder of andere dierbare is het best wel belangrijk dat je ergens je ei kwijt kan. En dat verliezen hoeft niet perse te zijn door een overlijden, maar hoeveel mensen zijn al beschadigd door een relatie die verbreekt, ouders die in de clinch liggen of scheiden en ga zo maar door...
Toen ik naar Zwitserland ging kreeg ik een buddy, iemand die er voor mij was, die voor me klaar stond als ik moeilijkheden had of als ik dingen niet wist, iemand om mij te begeleiden en ik ben ervan overtuigd dat het in het ‘echie’ ook super belangrijk is dat we meer bewogen met elkaar zijn, meer betrokken zodat we van elkaar kunnen leren, we elkaar kunnen ondersteunen en elkaar kunnen motiveren. Gewoon iets minder individualistisch maar werkelijk geïnteresseerd zijn in elkaar.
Ik hoop dat in de komende tijd een nieuwe ontwikkeling gaat komen waarbij jongeren binnen de kerk hierin juist een ander toonbeeld in laten zien, dat we meer om elkaar geven en tijd voor elkaar nemen.

Hebreeën 5:12-14
Werkelijk, u had toch inmiddels allemaal leraar moeten zijn! In plaats daarvan hebt u er zelf een nodig om u opnieuw de grondslagen van het woord van God bij te brengen; het is met u zo ver gekomen dat u weer aangewezen bent op melk in plaats van op vast voedsel. Wie melk drinkt is nog een klein kind en heeft geen weet van de draagwijdte van de verkondigde gerechtigheid. Vast voedsel is voor volwassenen; hun zintuigen zijn door ervaring geoefend en zij zijn in staat onderscheid te maken tussen goed en kwaad.

Ik hoop dat er steeds meer mensen inzien hoe belangrijk het is voor mensen om een goed voorbeeld te hebben, iemand die je op weg kan helpen in je geloof, iemand waar je je vragen en twijfels kwijt kan. Hoe gaaf zal het zijn als we zo elkaar bij kunnen staan en elkaar op kunnen bouwen! Maar ook dat je elkaar op kan dragen in gebed, dat je er voor elkaar kunt zijn om lol te maken maar ook om moeilijke dingen mee te delen.
Ik zeg jah tegen zo’n buddysysteem! :D

Ik las net in het AD een artikel over de ouders van Jesse Dingemans, nu alweer 9 maanden geleden is hij overleden, wat gaat de tijd dan hard. Behalve voor zijn ouders en zusjes, het artikel begon met een citaat van zijn moeder; ‘Soms hoop je dat er een hemel is…’
Wat een zegen is het dat wij mogen weten dat ons leven hier op aarde niet alles is, maar slechts een begin van een eeuwig leven met God. Dat we uit mogen kijken naar de dag dat we thuis mogen komen en voor altijd bij God mogen zijn, daar waar geen pijn en verdriet meer is. Hier op aarde worden we zo vaak geconfronteerd met pijn en verdriet, onverklaarbaar!, maar toch de realiteit. Wat zal God een verdriet hebben over wat de mensen elkaar aandoen, in oorlogen, racisme, moorden en ga zo maar door. Maar ook de natuur, God heeft ons aangesteld als de beheerders van de natuur, en wat doen we ermee?! Waar gaat dit naar toe?! We brengen onszelf in de vernieling, we gaan het langzaamaan realiseren maar veel doen we er nog niet mee…