Hillsongnews 2: Meesterlijke pasta :)

Inmiddels is het al ver na middernacht, maar het is wel leuk om even wat van mijn verhalen te vertellen voordat ik heerlijk in coma ga vallen. Ik ben echt een gezegend mens dat ik echt overal kan slapen. (Al ligt de bank hier perfect!)

Vandaag was de laatste dag van de conferentie. Zoveel gehoord, zoveel mensen ontmoet. En weet je wat bijzonder is?! Veel mensen die ik ontmoet hebben waren ook actief in jongerenwerk, de tienerwerker van Hillsong Parijs, een jobcoach uit Konstance en ga zo maar door. Eigenlijk heb ik haast geen Nederlanders ontmoet, of ben ik die een beetje uit de weg gegaan?! ;)
Na ja, die ontmoet ik al genoeg. Maar het is echt bijzonder om de internationale passie te horen bij mensen, het bindt je echt samen en bovendien zijn de uitdagingen eigenlijk overal wel hetzelfde.
Deze morgen stond in het kader van de roep vanuit de wereld, er is zoveel nood! Zoveel mensen vragen zich af waar God is in al hun problemen; dak- en thuislozen, vluchtelingen, prostituees, tieners, alleenstaande ouders, Mr. succes, eenzame mensen en ga zo maar door...
En waar zijn wij dan als kerk? Jezus is het hoofd van de gemeente, maar wij als lichaam zijn het lichaam. En allemaal zijn wij er een onderdeel van, maar lijden wij mee?! Lijden wij als een deel pijn heeft? En wanneer Jezus bewogen, innerlijk zelfs!!!, was met de schare, waar is dan onze bewogenheid?! Het is tijd om in actie te komen, om samen als kerken te gaan staan op wat Jezus van ons vraagt. Wij kunnen het verschil maken!
Jezus zegt niet voor niets dat we Hem gevoed hebben wanneer we iemand voeden die honger heeft, dat we Hem kleden wanneer we iemand kleden die zonder leeft, dat we Hem bezoeken als we ons ontfermen over de gevangenen en ga zo maar door! Jezus bezocht alle mensen die de maatschappij verachte, en wat doen wij?! Veroordelen wij, of weerspiegelen we God in de wereld?!
Stof tot nadenken toch?! Het raakt mijn hart iedere keer weer als ik me realiseer dat we in Nederland erg gefocust zijn op onze kerkelijke verschillen, we concureren, bekvechten, stoeien, en wat dan ook. Hoe staan wij bekend als kerk?! Mensen zien ons allemaal als christenen, als 1, maar toch vechten we met elkaar. Stelletje hanen! Laten we daarom NU alle issues aan de kant schuiven en ons daadwerkelijk bezig gaan houden met datgene waarvoor we geroepen zijn. Namelijk God in de wereld te verkondigen, mensen tot Zijn discipelen te maken, tot eer en glorie van Hem!!!
Het gave is dat ik daar op Opwekking ook een dienst over gehoord heb die me tot op de dag van vandaag nog niet losgelaten heeft. We hebben horizontaal als kerken veel verschillen, daar is helemaal niets mis mee. Daarmee kunnen we juist elkaar versterken. Wat WEL belangrijk is, is dat we vertikaal op dezelfde afgestemd moeten zijn. Wanneer Jezus niet het hoofd is van een gemeente, niet centraal staat, gaat het nergens over! Maar laten we met elkaar een getuige zijn van de enige levende God.

Foto VLNR: Bjorn (Zuid Afrika), Ralph (NL), Adam (US), Agnes (FR), Pierre Yann (FR), Patricia (FR)

Vanavond was het om een uur of half 8 dan allemaal aan het einde gekomen en we gingen naar Ralph's huis om hier te koken. Samen met de Fransen die ook hier logeerden en 2 vrienden van Ralph was het een heel feest...
Agnes had het voorgerecht (quiche) en het nagerecht (chocolademouse, zelfgemaakt, met ijs) gemaakt, terwijl de mannen in hun nothing box zaten, dus daar hadden we niets aan! :) En aan mij was de eer om lekker aan de hak te gaan met alle verse groenten die lekker zijn met pasta. Heerlijk om in de keuken te keuvelen als je hoofd bijna overstroomd. Het is eigenlijk als een blikje cola dat je even hebt staan schudden, hihi, genoeg druk. Maar tijdens het hakken; hak... hak... hak... werd alles in de boxjes gezet. Gewoon heerlijk om weer even door alle inputs te gaan en Gods woord te overdenken.
Dus na heeeeel veeel hakhakhak bewegingen was het moment daar, de pasta a la Marije, lekker gezond. Maar het was een succes. We kunnen wel een restaurantje beginnen samen, maar tsja, mijn passie ligt toch wel ergens anders. Duzzze dan blijf ik maar gastvrij, dat past wel in mijn straatje. (Dat wordt dus massaal koken voor iedereen in de komende tijd :))
Na een gezellige maaltijd, waarin veel gelachen, gesproken en gefotografeerd werd eindigde het met allemaal soezige mensen die van vermoeidheid gewoon spontaan loens (hoe schrijf je dat?!) begonnen te kijken. Hier achter de laptop zit er nog 1tje, inmiddels is het Londense tijd half 2. Dusze morgenvroeg gaat de wekker weer voor wel 4 kerkdiensten, hoezo niet naar de 2e dienst willen?!?! ;)
Maandag vertrek ik weer naar Nederland, om vervolgens 's avonds naar Drachten door te reizen om daar les te gaan geven t/m woensdag. Dus mensen, slaap lekker! De rest van de verhalen moet dus nog even op zich wachten!
Blessings en take care!
Liefs,
mij

Hillsongnews 1: Let's unite!

Vrijdag... @ lunchtijd
Nu heerlijk knabbelend aan een maiskolfje, zit ik te overdenken wat ik tot nu toe allemaal beleefd en gehoord heb. Hier op de Hillsong conferentie in Londen. Weet je, soms als je verliefde mensen ziet stralen, ben je getuige van het feit dat ze door het stralen gewoon knapper zijn geworden. Ja toch?! Prachtig om te zien! Als ik mijn verlangen zou moeten omschrijven is dat het wel, dat mijn liefde voor God is als de verliefdheid van een geliefde. Dat het er als het ware van af mag spatten, dat ik mag stralen omdat ik ontdekt heb dat Hij mij eerst heeft liefgehad en dat ik Zijn liefde mag ontvangen.
Die pure verwondering van het wonder aan het kruis, niets is er mooier! En ik ben zo dankbaar dat ik dat mijn hele leven al meegekregen heb, van jongs af aan. Want wat een zegen is het om met zulke ouders op te groeien als ik heb. Daar ben ik God onwijs dankbaar voor, enne hun ook :)
En weet je hoe ik me op dit moment voel?! Hihi, hetzelfde als toen ik van de zomer begon met de cursus voor snowboardleraar. Samen met Matthijs. Je denkt dat je wel een aardig potje kan boarden, maar dan... Tjakka!!! Alles wat je dacht goed te doen wordt onderuit geschopt en je mag helemaal weer opnieuw beginnen met ontdekken van de meest gave sport; namelijk snowboarden. En ik spreek hier natuurlijk wel van een andere tak van sport, maar ik voel me heerlijk! Ik mag nederig en klein weer ontdekken wie God voor mij is en wie Hij wil zijn. In plaats van als Martha rond te rennen, dingen te doen, mag ik zitten, aanbidden en Gods woord absorberen zoals een spons water opzuigt.
Ralph is op dit moment even heen en weer naar Nederland voor een bruiloft en ondanks ik al vele mensen ontmoet heb, zit ik heerlijk aan het water op een bankje te chillen. Na te genieten van alles tot nu toe en uit uit te kijken naar hetgene dat nog komt.

De eerste avond sprak Craig Groesschel, de pastor waarnaar ik echt uitgekeken had. Hij sprak over het feit dat je 1 garantie hebt wanneer je God in je leven hebt. Namelijk dat je het kan verliezen. Pas daarom op! Als je Hem nog niet ken heb je de wetenschap dat je Hem mag leren kennen. In Joel staat dat we niet onze kleren moeten scheuren, maar je hart. Wees daarom nederig. Mijn ik moet sterven, zodat God verhoogd kan worden in mijn leven. En dat alleen door genade!
Joseph Prince ging daar gisteren op door, door de focus op Jezus te leggen blijven we dicht bij het kruis. We moeten niet werken, evangeliseren, dienen omdat het moet of om de cijfertjes, maar jezus moet centraal staan. En vanuit de liefde mogen we van die grootheid uitdelen.
Niets kan je leven (ver)vullen; geen rijkkom, huis, werk of relatie, alleen Jezus kan dat! Salomo, waarschijnlijk de rijkste man op aarde ooit, zegt in Prediker dat alles wat hij in heel zijn leven vergaard was, alleen maar lucht is en het najagen van de wind.
Ga daarom voor het doel van je bestaan; namelijk God eren!!! en Hem aanbidden met heel je leven. Met iedere stap die je zet!
Wow... en dat zijn pas 2 diensten, kan je nagaan wat een rijkdom ik allemaal vergaard heb in 5 diensten per dag?!
Verder gingen er veel diensten over het belang van de kerk, de weerspiegeling van Jezus lichaam hnier op aarde. Craig riep vanmorgen op om niet met elkaar te concureren als kerken, maar elkaar aan te vullen. Dat alles om Jezus te verkondigen. Nu, dat is ook echt mijn verlangen voor Nederland.

LET'S UNITE!!!

At the cross I bow my knees!

Op de vraag welk talent ik graag verder zou willen ontwikkelen zou ik al 3 jaar geantwoord hebben; Schilderen. Maar ja, de mensen die mij al langer kennen laten nu vast een luide zucht klinken. Want tsja, ik heb meestal nog wel meer dromen.

Maar 3 weken geleden, de zondag voor ik naar Curaçao vertrok ben ik dan toch maar aan de slag gegaan met een doek, wat olieverf en een kwast. En ja, waar ga je dan bij beginnen... Aan inspiratie was geen gebrek, want het ene na het andere idee popte naar boven.

Allereerst een zonsondergang met een kruis. Dat prachtige natuurwonder, onbeschrijfbaar in haar schoonheid. Verbazing om die bijkomstigheid van de vele kleuren. En deze verwondering is bij lange na niet te vergelijken met het wonder van het kruis.

God die Zijn Zoon liet gaan om te sterven voor mijn zonde. Sommige mensen zeggen dat in ieder mens het goede zit, nu serieus, als ik om me heen kijk zie ik er niet veel van terug. Andere mensen zeggen; 'Ja maar, waar is God dan in alle ellende?!'

Wanneer je om je heen kijkt, de prachtige kleuren van de herfst die overal weer ten tonele komen, dan zie je Gods glorie al een stukje op aarde. Hij heeft ons zo gemaakt dat wij zelf de keuze hebben, we zijn geen robotjes die zomaar alles doen wat Hij wil, maar we dragen zelf verantwoordelijkheid. En ja, we maken er als mensen een potje van. De natuur die vervuild wordt, dieren die uitsterven (hoezo evolutie? Het aantal dieren en gewassen loopt toch echt al jaren terug), mensen die doodgereden worden, moorden, oorlogen en ga zo maar door. Juist daarom verdient God alle ontzag die Hem toekomt. Want Hij heeft ons eerst liefgehad en Hij verlangt ernaar dat we ons leven aan Hem toedragen. En ik weet zeker dat we, wanneer we Hem liefhebben, Hem dienen en Zijn leefregels naleven, absoluut het beste uit zijn. Dan mogen we allemaal zeggen; At the cross I bow my knees, where Your blood was shet for me. There is no greater love!

En dat alles, Gods grootheid, resulteerde gisterenavond in een arend. In Psalm 57 schrijft koning David over Gods liefde en trouw. Daarom zingt hij: 'Wees mij genadig, God, wees mij genadig,
want bij u is mijn leven geborgen. In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen, tot het doodsgevaar is geweken.'
Wat gaaf dat we bij God onze veiligheid, onze troost en alles mogen vinden. En dat is Zijn verlangen ook, dat jij, dat ik bij Hem onze toevlucht vinden.
Wie weet word mijn schilderskunst ooit nog eens iets meer dan wat geklodder, maar genieten doe ik er zeker van! :) En echt waar, bij Hem vind je alles dat je nodig hebt!

Macamba's, wat zijn dat dan?!

Aloha...
Bij deze mijn laatste fanmail vanuit Curaçao, tenminste voor deze keer ;)
Zojuist het laaste gedeelte gehad van de training, de jongeren die erbij waren hadden er veel van geleerd en vonden dat de boodschap waardevol is voor het hele eiland! Gaaf om te horen toch. Ze waren hier wel weer blij met wat meer getrainde mensen en op die manier wordt het team steeds uitgebreider. Het was mooi werk om te doen en morgen vliegen we alweer naar huis, voor jullie vanavond, want bij jullie is het nu alweer bijna 5 uur (bijna tijd om op te staan). Trek er 6 uur vanaf en dan heb je de tijd die ik hier mag beleven... Dus ik hoor mijn bedje bijna al roepen, nog even en ik duik er weer in. Morgen pakken, auto wassen (dat moet hier met de huurauto's), en nog wat klusjes/bezoekjes en ga zo maar door. Dus voor ik het weet word ik weer door de KLM in de watten gelegd, dat is echt goed vertoeven. Een filmpje kijken en lekker slapen en dan woensdagochtend in ons eigen mooie landje weer de voeten op aarde zetten. Klinkt alsof ik de maan ga beklimmen ;)
Dan ff snel bijkomen en donderdag begint de training voor wat docenten weer. Een leuke actie, heb er zin in, maar ik ben wel blij dat het niet altijd zo is! Letterlijk en figuurlijk heen en weer vliegen.

Een nadenkertje...
Als de zogenaamde macamba;s (blanke) worden we hier regelmatig, of zeg maar vaak, aangesproken door mensen die vragen om geld. De t-shirts gaan omhoog en je ziet de broodmagere, misschien wel door cocaïne uitgemergelde, lichamen. Het gaat door je hart heen en dan zit je in conflict. Hou je door geld te geven, wanneer je niet in staat bent wat eten te kopen, de verslaving in stand, of is iemand in staat om verantwoordelijkheid te dragen om het geld goed te investeren ondanks de eventuele verslaving?!
Een van de vrouwen die we getraind hebben begon out of the blow en verhaal te vertellen. Vlakbij het vliegveld is een bordeel. Ze vertelde over het feit dat vele christenen en pastoren deze vrouwen mijden als de pest, maar zij vind het juist belangrijk dat pastoren ook daarheen gaan, bij de vrouwen naar binnen gaan en hun het levende brood te geven. Nu is dat natuurlijk discutabel, want de man is visueel ingesteld, die vrouw is getraind in het verleiden van mannen en je moet dan wel heel stevig in je schoenen staan wanneer de vrouw geen zin heeft in praten. Praten betekent confrontatie, zielepijn en ga zo maar door. Je gevoelens, die zo afgeschermd zijn door de torenhoge muren zijn, kan je beter opzij zetten en gewoon je werk doen. Als een verdoofde door het leven gaan.
Maar toch heeft het me aan het denken gezet. Jezus ging juist ook naar de tollenaren, de hoeren. Ook in het kader van het feit dat je een dokter nodig hebt wanneer er iets niet goed zit. Juist mensen met een gebroken hart hebben Gods verlossende boodschap ook zo hard nodig! Hij is de geneesheer, Hij heeft hun op het oog en het zou een feest zijn wanneer een verlorene thuiskomt. Ook al was het een dakloze of een hoer.Jezus zei ook dat we wanneer we degene die honger hebben voeden, we Hem eten gegeven. Zo ook met het geven van kleding, het bezoeken van gevangenen, het troosten van de mensen met verdriet en ga zo maar door. Maar hoe ga je daar dan concreet mee om? Draai je je hoofd om en wil je het niet zien, of deel je uit van al het goede dat jij mag ontvangen?
Ik ben er nog niet helemaal uit, ik word nog steeds zenuwachtig wanneer iemand naar mij toekomt. Meer omdat ik mezelf geen houding weet te geven, klinkt dat herkenbaar? Laatst had ik weer een straatkrant gekocht en dat is zeker de moeite waard om te lezen. Dus misschien kunnen we daarmee beginnen, en dan natuurlijk naast het snel betalen van €1,50 even een praatje maken. Dat zou jij toch ook fijn vinden?!

Swing,swing...

Zaterdag
Ben jij wel eens swingend uit bed gestapt?!
Ik gisteren wel... hihi, en het was de hele dag zat vol swingende uitdagingen! Om 7.15 uur dacht men dat de disco begonnen was, ondanks de dikke muren voelden we de lucht trillen van de bas van de buren. Kan je nagaan!!! Echte Curaçaose muziek waar je je heupjes automatisch van gaat bewegen. Dus in plaats van wakker te worden met een liedje in mijn hoofd een keer een extern overweldigend geluid. Maar desalnietemin was er aan ochtendvreugde geen tekort. Men, lijkt me zo lastig als je als een brombeertje uit je bed stapt!

Na een ochtend voorbereiden gingen we even de stad in om voor de kids van Jacco wat cadeautjes te kopen. Erg gezellig, vooral toen we in de stad stranden om daar een lekker 'visje van de dag' te verorberen in een plaatselijke eetgelegenheid. In het Plaza Bieu zijn instanties als kerken ed vrij om op vrijdag en zaterdag te koken daar. En daar kan je dus voor een prikkie heerlijk eten. We hadden dan ook vis met een koppie er nog aan, hihi, wat resulteerde in grappige foto's :)

Foto: nice fishie :)

Vervolgens gingen we door naar de training om de laatste 3 modules over te dragen. En ja, dan op naar de spannende prakticumdag. Maar niet voor we iemand van het vliegveld af gingen halen voor wie de Ford (de auto van De Hoop) was. Daarom hadden wij ook een huurauto gehaald en heel duidelijk bij het ophalen werd vermeld dat wanneer de temperatuur overde 3/4 kwam we zo snel mogelijk aan de kant moesten gaan en bellen! Nou je raad het vast al, het volgende avontuur was dat de auto het steeds en steeds warmer kreeg! Met een max snelheid van wel 80 km/uur hadden we bijna een kokende motor! Men, wij snel naar de kant van de weg en tada... toen de mevrouw (jaja, ook vrouwen weten iets van techniek!) water ging toevoegen ging er meer dan 2 liter in! En dat alleen maar omdat we zelf op weg waren naar een stukje verkoeling door een lekker ijsje te halen, rond 10u, maar de tentjes zijn dan allemaal al dicht! Kan je nagaan! Na dat nachtelijke avontuur toch maar, zonder afkoelend ijsje, mijn bed ingedoken. Men echt wel moe!

Dus dat resulteerde vanmorgen vroeg dat we niet eens een keertje om half 7 wakker waren, maar dat Maureen om half 8 opeens bedacht dat het toch al wel erg laat was! We moesten namelijk om half 9 weer in het trainingsgebouw zijn! Oei, dus snel douchen, eten en op weg. Tenminste, ik maak me al niet meer druk hor, die rust heb ik toch al zelf wel overgenomen. Al is het grappige dat de mensen, ondanks het overal wat later aan komen sukkelen niet persé minder stress hebben. Mocht je willen weten hoe dat werkt dan kan je vast wat Bergen vragen hoe dat werkt. (Misschien hebben ze zelf geen last ervan, maar de aangetrouwden wel :))Maar vandaag echt verbaasd gestaan hoe de mensen, in 2 trainingsavonden, zulk goed werk neer kunnen zetten. Er waren ook wat tieners die 'slachtoffers' waren van de try-out, maar die pakten de kernboodschap iedere keer goed op. Na 4 modules hard proberen om het Papiaments een beetje te volgen zat mijn hoofd vol! Daarbij kon ik in mijn handjes knijpen dat de rest er net zo over dacht, want de planning was om alle 6 modules te oefenen. Een niet haalbaar plan, maar ja, met beperkte tijd kan je niet veel anders!

Foto: Mambo Beach

Daarna zijn we naar hét strand gegaan van Curaçao, Mambo Beach. Een inniminie strandje vol met onwijs gebruinde Nederlanders die de hele dag verblijven op een strand van 50x5 meter. Er zijn wel veel palmbomen en het uitzicht is prachtig, maarehm, ik zou er gek worden. Al kan ik niet erkennen dat ik de duik in het water toch wel errug lekker vond! Morgen heerlijk de zondag ervaren hier, ik heb echt zin in de kerk en kijk er ook naar uit. Ondanks het feit, jaja mensen, dat de kerk hier wel om half 9 begint! Dacht je gewoon weer relaxed de dag te gaan beginnen! Maar kerken betekent hier ook bijna je hele zondag vullen. Dus een verslag krijg je zeker! We gaan naar de kerk van Pastor Eccles bij wie we nu ook verblijven.

Zondag
We komen nu net terug uit de kerk, ook swingend.
Om half 9 begonnen met een worship van 1,5 uur. Rond 10u kwam de pastor binnen en begon de prediking waarna we om kwart over 12 afsloten. Dat zijn nog eens tijden hè, en ik heb niet een keer gemerkt dat de tijd zo snel ging ;)
Echt genoten van de aanbidding, met dans en vlaggen werd God de eer gegeven en iemand vertaalde de liederen voor ons. Prachtige liederen over onze Koning die regeert over hemel en aarde. Ik heb me echt verheugd over de terugkomst van Jezus, mijn hart werd geraakt door de feeststemming die we in Gods naam mochten hebben. Ooit komt er DIE dag waarna we ons uit mogen strekken en tot die tijd mogen we God dienen hier op aarde. Wij zijn het licht hier en wij mogen onze gaven voor Hem inzetten.
Jezus was met ontferming bewogen met de schare en dat is ook mijn verlangen. Dat God mij gebruikt om Zijn woord te verkondingen, want het geschenk van de genade is het mooiste dat we mogen ontvangen. God die ons aanziet ondanks onze zondige natuur. Iedere keer weer zijn we geneigd om het verkeerde te doen en als een liefdevolle Vader wacht Hij tot we bij Hem komen. Dat we van Hem leren en Hem gehoorzamen om ons eigen best wil. Heerlijk toch?!

Take care...
De tijd gaat nu snel, morgen nog een laatste trainingsgedeelte, de certificaten (want ja daar zijn ze aan deze kant dol op!) en dan is het weer tijd om richting ons kikkerlandje te vertrekken. Dus woensdagochtend vliegen we weer in...

Foto: Bootbrug in Willemstad

De realiteit van de 2 gezichten van Curaçao... Deel 1-3

Deel 1
Naar Nederlandse begrippen is dit toch wel een opmerkelijk tijdstip om te mailen. Wel tien voor half 4, midden in de nacht!Maar wees niet gevreesd, het is hier 5 uur vroeger, dus bijna half 11 in de avond. Een goed teken, want dat betekent namelijk dat de Jetlag me niet gekillt heeft. Gisterenavond wel moe en rond een uur of 9 in bed, maar daar kan ik bij zeggen dat de dag dan al 5 uur langer geduurd heeft. Samen met Maureen (47 en oma) in 1 bed en ja hor... vanmorgen om precies 5 uur was het een hele gezellige boel bij ons in bed. We hebben al hele verhalen en avonturen meegemaakt voordat de dag daadwerkelijk begon. Om 10 uur afgesproken met de vrouwdie hier op Curaçao alles coördineert, en wel ergens in de Delifrance. Mensen spreken namelijk ergensaf, dusniet bij iemand thuis, maar ergens in een gelegenheid. Supermarkten bestaan hier niet, tenminste wel iets dat erop zou kunnen lijken, alleen dan zonder vlees, groenten en melkproducten. Dat hebben ze hiergewoon niet.Jegaat toch niet zelfkomen?! Daarom zie jehier dusook niet anders op het eiland dan eetgelegenheden,echt de Pizzahutten, McDOnalds,KFC, en gazo maar door. Zolang het maar fast-food achtig is, is het hier veelvuldig aanwezig. Vandaar dat de mensen hier bekend staan om hun ongezonde levensstijl. Ik dus lekker een bakkie joghurt met fruit gegeten om de mineraaltjes,eiwitjes en vitamientjes op peil tehouden. Maar seirieus, echt een apart gebeuren hier. Jeziet weinig mensen, al helemaal geen dieren (behalve gevaarlijke, bloeddorstige honden diekijken ofze je heeeeel erg lekker vinden), kacktussen (hoeschrijf je diedingen?!) en een helehoop troep. Ze zijn dan trots op hun eiland, maar je ziet heel veel niet afgebouwde huizen, rotzooi, niet onderhouden tuinen, armoede en zooi... Op internet is er niets van terugte vinden, maar ik zou hier echt niet kunnen wonen. Geen fietsers, geen wandelaars,alleen mensen die als een gek rondrijden op de weg. Hihi, oppassen geblazen en zorgen dat je met een bups gas, piepende banden en driftend weg kan rijden. Maar ja, dat geeft ookwel weer een kick! Morgen gaan we beginnen met trainen. We zijn vandaag helemaal naar het westenvan het eilandgeredenen daarop de 'kleine Klip' op het strand gezeten, wow echt een plaatje! Super mooi strandje, gezellig, knus en wat een prachtig helder water...Wowoie! Wanneer je op het internet zoekt op Curaçao lees en zie je alleen maar prachtige verhalen met de meest bijzondere foto's om het verhaal dan nog even kracht bij te zetten,maar naast het prachtige straatje met gekleurdehuizen in Willemstad ben ik me bewust van een hoop ellende.Het mooie is dan juist ook dat we mensen mogen trainen die met No Apologies en de jongeren aan de slag gaan. Er is nu eenmaal weinig toekomstperspectief voor de jongeren hier, maar zij kunnen het verschil maken. Wanneer zij opstaan om er iets van te maken, om hun leven in te zetten voor het eiland, zal er een beweging komen op Curaçao die zeker zijn vruchten af zal werpen. Dus in dat kader is het super om hier te zijn en geniet ik er ook erg veel van. Hetis een goede uitdaging om mensen toe te rusten en hun passie te zien. Nancy is een bijzonder gedreven vrouw en haar toewijding voor God en de tieners is bemoedigend voor vele Curaçaurussen (volgens de dochter van Jacco zo genoemd :))

Deel 2
Wow...woorden schieten gewoon te kort. Vanavond hebben we de eerste follow-up training gegeven aan het team dat Maureen in februari getraind heeft. We hebben het gehad over de ervaringen en moeilijkheden die ze tegenkomen voor de klas. Maar ook over kernkwadraten, gedragsverandering en uiteindelijk over motivatie.Echt gaaf om hun verhalen te horen. Vooral het stukje motivatie was mijn partje en ik begon ermee om te vragen wat hun drijfveer was. Nou werkelijk, ik heb echt genoten. De een na de ander sprak de hoop uit die ze voor de jongeren en Curaçao hebben. De passie die ze hebben ondanks de uitzichtloosheid van de mensen. Ze zien jongeren die geen kans krijgen, die een stempel op hun hoofd krijgen dat ze toch niets kunnen. Dat de toekomst geen perspectief heeft, maar dat je moet kijken wat jij hier en nu kan krijgen. Het gaat om de buitenkant, wat kan je voor moois laten zien, dat je erbij hoort.En juist ligt daar niet de nadruk op, maar op de kansen die ze zien. Deze mensen, die we mochten trainen, zien zoveel potentie in de jongeren en ze willen ze de juiste weg op wijzen, uit liefde. De wereld trekt zo hard en de regering schijnt dat ongezonde levenspatroon alleen maar te motiveren. Maar de jongerenwerkers worden daarintegen niet moedeloos, ze pakken deze gelegenheid met 2 handen aan om de jeugd handvaten te geven om te gaan voor een gezonde levensstijl. Echt gaaf als je ziet hoe No Apologies daar zo voor ingezet voor kan worden.Mega genieten dus! En ik heb vanavond dus ook geleerd om tussen de voor- en oordelen door te kijken en om te gaan zien wat God ziet. De bewogenheid zien en ervaren die Hij heeft voor dit volk. Want God is hier aan het werk en dat zal zeker zijn vruchten afwerpen! Verder gaat het ook goed. Het is erg gezellig met elkaar en we hebben vele opbouwende gesprekken... Veel leermomenten dus.En heerlijk hè, weer terug in de guldentijd. Kan je nagaan, een pakkie ontbijtkoek kost hier 4,5 gulden! Cup a Soup is hetzelfde bedrag voor wel 3 zakjes, sultana's ook zo en ga zo maar door. Serieus, de producten die bij ons in de supermarkt standaard bij het stunt pakket behoren, zijn hier gewoon NIET betaalbaar. Chips, koekjes, stroopwafels, melk (alleen de langhoudbare is verkrijgbaar), gezwete kaas, muesli en alles is tjingtjing een guldenknaller. Haha, het hamsteren van de AH zit er hier dus niet in. De stroopwafels en speculaasjes die ik had meegenomen voor Pastor Eccles en zijn vrouw waren dan ook een welkome verrassing.'s Nachts blijft het hier ook nog zo'n 33 graden, dus lang leve de airco. Maar er is gelukkig wel altijd een heerlijk verkoelend windje. Een altijd aanwezig zuchtje. En tsja, als het even te weinig wind, wil Jacco er altijd wel heel lief eentje laten. Naar zijn zeggen, haha, maar we zijn er toch maar van overtuigd dat je beter windstilheid kan hebben, dan zijn windjes ;)
Dus morgen maar weer hopen op een mooie dag, waar we een nieuw team mogen gaan trainen, na hun werkdag. 's Ochtends gaan we eerst een bakkie doen bij wat Nederlanders die hier mooi werk doen met kids. Ben benieuwd naar hun verhaal...

Deel 3
Het moment is dan weer daar... een mailtje met mijn belevenissen. Het was weer een geweldige dag. Gisteren las ik over Jezus die bewogen was met de schare, juist op het moment dat Hij de rust opzocht omdat Hij net had vernomen datJohannes de Doper onthoofd was. NIeuwsd dat zeker aan Zijn hart ging. En toch ging Hij helemaal voor de mensen, zorgde zelfs voor eten en nadat Hij bij Zijn Vader rust had gezocht ging Hij naar de discipelen toe die al op het water het stormachtige weer aan het weerstaan waren. Wat een hoop ervaringen waren dat allemaal in 1 dag. Toch was Hij hier om te dienen, wat er ook gebeurde en Hij zocht kracht en troost bij Zijn hemelse Vader.Dat is ook het getuigenis van de mensen die wij vanmorgen hebben ontmoet. Ze hebben in hun discipel zijn al zoveel meegemaakt, verloren, kwijtgeraakt, mensen die hun lief waren die hun de rug toekeerden, maar zo toegewijd als ze zijn zien ze de nood en is hun hart bewogen. Misschien klinkt het voor mensen als een druppel op een gloeiende plaat, toch maakt het voor die kinderen die zij mogen helpen hét verschil! Op dit moment gaan er deuren open om uit te kunnen breiden en aan visie is zeker geen gebrek. Wel mensen (vooral eilandbewoners die professioneel bij kunnen dragen) en middelen. Check daarom hun website en geniet van het werk dat zij mogen doen voor Gods koninkrijk. (http://meanttoshine.org/nl/) Het is ook mijn gebed om een stukje te ervaren van Gods hart en bewogenheid voor de maatschappij. En ja, ik word hier geraakt. Ik zie veel, ik zie de pracht van het eiland (vooral toen ik vanmiddag heerlijk een duik nam in de turqoize zee) maar ook het andere gezicht. En dan met de wetenschap in je hoofd dat ze verwachten dat in Nederland 1 op de 12 kids in de toekomst komt uit een gezin van armoede. Des te meer gezinnen hier, vaak verborgen, onder de armoedsgrens leven. Want je laat immers je nood niet zien. De mooie schijn ophouden, want dat stukje trots is misschien wel het enige dat je nog hebt. Stichting Meant to Shine geeft kids dan ook een maaltijd, want soms komen ze na school daar, zonder ook nog maar iets gegeten te hebben en ook gezinnen worden via de voedselbank voorzien van eten. Echt een mooi werk dus wat ze daar doen! Verder hebben we vandaag het eerste trainingsmoment voor de nieuw te trainen mensen 'train de trainer'. Het is in een korte tijd en uitdaging om alles aan de orde te brengen, daarbij is het een leergierige groep en de vragen vliegen om onze oren. Dus ik ga vanacht extra lekker slapen. Ik maak echt productieve nachturen, al ben ik wel iedere morgen rond half 7 weer klaar wakker. Nu is het hier 10u, nog ff wat drinken en dan heerlijk mijn bedje in. Wat heerlijk dat ik dan al slaap voordat Maureen de badkamer uit is, hihi, het is en blijft ook hier aan de andere kant van de wereld mijn talent; namelijk overal en altijd makkelijk slapen... :) Heerlijk toch?!

En dan opeens zipppp.... weg

No words to say, my whole heart is empty.
Full with memories,
But without a future shared with new dreams of you...

Soms lijkt alle vaste grond onder je vandaan weg te vallen.
Ben je heerlijk aan het genieten van de prachtige omgeving van de Reeuwijkse Plassen en van een groep mega gezellige jongeren met elkaar, komt er vervolgens een sms dat het hele relaxte sfeertje op zijn kop zet...
Een ongeluk gebeurd waarbij een 23-jarige Bleskensgraver om is gekomen... En dan, wat moet je dan?! Alle gedachten vliegen door je hoofd heen; wie zit waar, wat is er gebeurd, zijn er nog meer gewonden en de grootste angst die bij je naar boven komt, wie is het dan?! Wie hebben we verloren uit ons midden?!
Na wat smsjes en telefoontjes komt het nieuws als een donderslag bij heldere hemel; Arjan, we hebben Arjan verloren! Gewoon na een daagje heerlijk racefietsen met het schaatsteam is door een gigantisch verdrietig ongeluk een van de beste mensen op aarde verdwenen...
Shock, verdriet, ongeloof, verbazing, onbegrip, hardverscheurend, boosheid... een klein scala van alle emoties die door je heen vliegen op dat moment.
Waarom?! Waarom gebeurde dit? Waarom had hij zijn gordel niet vast?! Waarom voegde die persoon zo zachtjes in vanaf de vluchtstrook?! Allemaal vragen, maar een antwoord zal geen verandering brengen in de harde realiteit...
Het thema in het weekend was 'De hoogste Tijd'. Iedereen is stilgezet bij het feit dat het zo het moment kan zijn dat het einde verhaal is. Op de begrafenis werd genoemd dat het het afscheid was van Arjan. Het einde, waarbij hij nog wel zal voortleven in onze gedachten, maar we zullen hem nooit meer zien. Hoe snel en onverwachts kan het gaan. Het is eigenlijk als een dief in de nacht... Je weet dat het kan gebeuren, maar voorbereid ben je nooit.
Vaak stellen we de serieuze vragen zo lang mogelijk uit. Om zo lang mogelijk maar niet na te hoeven denken over wat ons nu eigenlijk écht bezig houdt in het leven. Een gast gister in de trein die zei 'Ik leef van dag tot dag'. Maar omdat mijn vaste grond zo begon te wankelen in de afgelopen week ben ik toch eens flink gaan nadenken, gaan nadenken over het leven, over hoe ik mijn leven indeel, mijn prioriteiten en hoe snel de dagen vliegen. Ik herinner me de fietstochten met Arjan nog als de dag van gisteren, ook al was het alweer 6 jaar geleden dat we bij elkaar in de klas zaten.
Wat is de tijd dan door onze vingers heen geglipt! Daarom... wacht niet langer, leef je leven niet zo maar van dag tot dag. Dan doe je je leven tekort, er is zoveeeel meer uit te halen! Ga eens nadenken over de bestemming van je leven, alleen maar aardse dingen nastreven heeft geen zin!
Alles vergaat, of je nu een mooi huis hebt, of een mooie auto of verzin eeens wat je graag wil... Is dat nu echt wat je mee kan nemen je graf in?! Of ga je terug naar de Bron van je bestaan?! Jouw Schepper staat op de uitkijk om je te verwelkomen. En het is DE HOOGSTE TIJD!
Voor je het weet is het te laat... onverwacht, als een onwelkome verrassing. Ben jij er klaar voor?!

Arjan... ik zal je missen...
Voor altijd blijft de dag net voor mijn verjaardag een speciaal moment voor jou!!!

Whaaaa... Reuze mieren!!!

En dan zit je daar in Zwitserland tussen de prachtige bergen, ergens in kanton Fribourg (onder Bernoberland). In het warme zonnetje, genietend van een prachtige omgeving, de sneeuw en de super gezellige mensen. Voor mij is er geen betere vakantieomgeving te verzinnen.
De prachtige waterval maakt het plaatje helemaal compleet, de final touch!Echt gaaf hoe je na 2 jaar weer terug kan komen bij je toemalige Zwitserse kerk en gelijk weer verder gaat waar je gebleven was. Het thema van de conferentie was 'Einer für alle - alle gegen einen'.

PASEN... Net als kerst een familieaangelegenheid met lekker eten en vooral de chocolade eieren niet te vergeten... De supermarkten zijn leeg, alle huizen vol gehamsterd om de lekkerste gerechten op tafel te toveren. Want het is immers het lentefeest, want daar ging Pasen toch over?! Dat verhaal met die paashaas?
Wij hebben het van het weekend ook over Pasen gehad en na de Input en smallgroup ben ik een stuk gaan wandelen. Gezien het weer daar net zo geweldig was als in Ned liep ik lekker op mijn slippers over de bergpaadjes heen. Op een gegevens moment stond ik stil om van het uitzicht, het gebulder van de rivier en het zonnetje te genieten... TOT... ik dus even op de grond keek en W""OOOOOOWH, mee een hoedje schrok, want echt OVERAL waren onwijs grote, rode mieren rond aan het krioelen. Niet van die lieve kleine miertjes, maar van die inmens grote! Hihi, ik check dus gelijk mijn voeten en benen of er toevallig een mier zin heeft in een stukje Marije, maar oef... gelukkig maar. Toen de schrik voorbij was bekeek ik ze eens wat nauwer. Druk waren ze bezig met het verzamelen van allerlei grote materialen. Een mier kan namelijk vele malen zijn eigen gewicht met zich meedragen. Het is een dierensoort dat echt boeiend is om verder te onderzoeken. Maar het was echt gaaf om te zien en het zette mij weer even stil bij de kracht van God!Hij heeft alles zo perfect geschapen dat alles klopt!Vorige week was ik op kraamvisite bij een prachtig baby'tje. Echt bijzonder hoe mooi en perfect dat kleintje in de buik van haar moeder groeit. Om stil van te worden gewoon.
En als ik dan aan Pasen denk... Het is zó cliche om te zeggen dat Jezus voor ons aan het kruis is gestorven en dat we dat met Pasen gedenken. Jaja, denk je misschien wel, dat heb ik al vaker gehoord!Maar serieus, ik ben na gaan denken over wei God voor me is en wat het voor mij persoonlijk betekent. Jezus is degene die ervoor zorgt dat ik weer tot God kan komen. Het gordijn scheurde in de tempel (de scheiding in de tempel tussen het voor iedereen begaanbare gedeelte en het heilige gedeelte) toen Jezus riep: 'Het is volbracht!'Jezus stond doodsangst uit voordat Hij uitgeleverd werd. Hij zweette bloed, wat kan gebeuren in zulke omstandigheden. Maar Hij zei tegen God: 'Laat Uw wil geschieden, niet de mijne'. Omdat God ONS, MIJ, JOU op het oog heeft stierf Zijn Zoon voor jou. Voor mij, voor een ieder hier op aarde.
Dat betekent voor mij concreet dat God de bron van mijn leven is. Met alles wat mij bezig houdt kan ik tot God gaan. Niets vind Hij stom, want Hij is écht in mij geïnteresseerd. Hij heeft een plan met mijn leven met als eindstation dat ik voor altijd bij Hem mag zijn en het eeuwige leven mag hebben. Hoe VET!!!Nu kom ik per dag een paar uur te kort, maar hoe chill is het als je weet dat je toch tot in de eeuwigheid hebt om te feesten! Hoe relaxed!!!
Ook met vele problemen, dingen die me bezig houden kan ik ieder moment van de dag naar Hem toegaan. Steeds weer een schietgebedje omhoog, maar ik weet zó zeker dat God ze hoort en dat ze Hem boeien. Dus net als het naar beneden stortende water van de waterval is God de drijfveer van mijn leven!!!
Ik wil NIET zonder Hem! En jij dan?!

Ode aan de singles!!!

Heb jij ook wel eens van die avonden dat je heerlijk in je bed ligt om te gaan slapen, maar dat je niet in slaap kan vallen omdat je steeds ergens over na zit te denken?! Bijvoorbeeld iets dat je de dag erna écht, maar dan ook écht NIET mag vergeten?!
Mij gebeurt het dan heeel vaak dat ik dan ’s ochtends wakker word en het eerste waar ik dan aan denk was datgene dat ik dus ook echt niet mocht vergeten. Vervolgens afgeleidt door de vele impulsen die elke morgen weer op me af komen zou het dan toch nog kunnen gebeuren dat ik datgene toch weer vergeet. Woepsie...
Maar ja, hoe vaak worden onze gedachten niet beheerst door iets. Of we het nu willen of niet, er zijn gewoon dingen die steeds weer oppoppen (net als zo’n fijn pop up schermpje als je aant surfen bent), hoe irritant soms ook! Ik vind het namelijk wel eens nervend dat sommige items mij iedere keer weer bezig houden, terwijl het zonde van mijn energie is. Zoals de toekomst, waar te gaan wonen, wel/niet studeren, wat ga ik van de zomer doen?! En ga zo maar door... chill men! Zie gewoon eens hoe het loopt!!!
Wanneer je dan bijvoorbeeld kijkt naar het wel/niet hebben van een partner. Het lijkt wel of de hele wereld denkt dat je ongelukkig bent ofzo wanneer je single bent. De omgeving heeft het er soms nog moeilijker mee dan dat je er zelf last van hebt. Bovendien wordt je nu niet bepaald gelukkig van het hopeloos of uitermate zoekende zijn, toch?! Dan is dat zoiets waar je je heel druk over kan maken, maar dat maakt dus écht geen verandering in de situatie. Sterker nog, het zal je zelfs kunnen frustreren!

Let wel, ik vind wel dat je ervoor open moet staan. Het lijkt mij ook weer heerlijk om een ander te gaan ontdekken, om me te verdiepen in een ander, in zijn hobby’s en interesses, zijn leven met God. Om weer eens spontaan de auto in te springen en met een heb-een-gek-idee-bui ergens heen te rijden om daar een uitdaging aan te gaan (op het strand struinen met stormachtig weer, samen de regen in te springen of mee te doen met de nieuwjaarsduik, je kan het zo gek niet verzinnen…). Of juist te genieten van een avondje nix doen op de bank, onder het genot van een lekker wijntje over dingen door te bomen of op een verveel moment te gaan mens-erger-je-nieten! (alsof dat wel eens voor zou komen?! )
Maar wel ben ik in de overtuiging dat je eerst lekker van jezelf moet kunnen genieten. Harry Jekkers heeft er een leuk liedje over geschreven: Ik hou van mij! Het geluk wordt niet bepaald door het wel of niet hebben van een partner! Dat is gewoon een andere levensfase… So enjoy life!!!

En werp al uw bekommernissen op de Heer, want Hij zal u rust geven. Jij ligt Hem na aan het hart!!! (1 Petrus 5:7)

Tot die tijd: Geniet maar lekker van je slaap en zorg dat je vele uren kan verbrengen in je bedje, want slapen is een heerlijke hobby Mocht je nu wel erg welwillend zijn om een partner tegen te komen?! Ik heb thuis een aantal hele lieve mannen die graag een uithuwelijkingsbureau zouden willen beginnen, dus meld je dan maar aan, wie weet kunnen zij iets voor je regelen!

Lente :D

Na een middagje crossen (lees racefietsen) door de mooiste waard van heeeeel Nederland ben ik maar tot de conclusie gekomen dat ik toch maar weer vaker ga schrijven. Dat is immers iets waar ik van geniet en waar ik positieve energie van krijg! Om te kunnen genieten van het leven is het van belang de energievretende en gevende zaken binnen werk en privé goed in balans te houden. Vorgie week zondag werd ik verrast door een telefoontje ofdat ik niet een paar dagen training wilde gaan geven in Drachten. Gezien het feit dat ik nog maar 2 maanden werk, ik nog maar 1x eerder een uur training (van de 3 dagen) heb gegeven en het op zeer korte termijn was, was het op zich wel een uitdaging. Maar ja, ik zou Marije niet heten als ik daarvoor wel te porren zou zijn. Nadat ik terug gekomen was van een verjaardag, mijn koffer had gepakt en naar de 19+ van onze kerk was geweest was het zover om mijn bed in te duiken... Serieus, de dagen zijn voorbij gevlogen gewoon! Zjoefffff!!! En na 3 intensieve dagen kwam ik stuiterend op kantoor, mezelf realiserend dat het toch echt datgene was waar ik dus energie aan overhou!~!! Een middagje fietsen is ook echt energiegevend, hihi, al kunnen geloof ik veel mensen zich dat niet voorstellen Maar toch echt!!! Op een gegeven momentje kwam de zon door, zoveel wolken en de zon kwam ons even gedag zeggen! Heerlijk. Een aalscholver dacht er precies zo over, dus die ging op een paaltje staan en begon met zijn armen wijd heerlijk een rondje te draaien in het zonnetje. Zie je het al voor je?! Het liet zoveel vrijheid zien, gewoon je armen uitstrekken en genieten van de pracht van de natuur!!! Op hetzelfde moment werd ik stil gezet bij de tegenwind. Je ziet hem niet maar hij is er wel! Het is net als de vitamientjes in de sinasappel, die zitten er toch echt in! Dat laatste komt uit een liedje van Herman Boon. Mooi, want zo is het nu ook met God! Wij hebben de belofte dat hij altijd bij ons is. Hij is overal om ons heen, houdt van ons en heeft ons mooi en waardevol geschapen! Dit laatste komt uit Psalm 8, welke wij vaak voor het werk gebruiken. Dus lees deze maar eens, wanneer je kijkt naar de grondtekst van glans en glorie kom je uit bij mooi en waardevol! Kicke toch! Wij mensjes die na mogen denken, kunnen beredeneren, kunnen genieten, ontwerpen, werken, zorgen voor en ik kan niet opnoemen hoeveel we wel niet kunnen. Gaaf toch! Moet je eens terug denken aan hoe mensen vroeger met elkaar communiceerden, nu tegenwoordig is alles snelsnel en het liefst nog sneller. Reizen no problem! En de contacten zijn niet alleen nog maar binnen 10 kilometer, maar over de hele wereld! Dus ik kom weer bij mijn stelling: Life is wonderful! Ben je er nog niet overtuigd, kijk dan de komende week maar weer eens om je heen. Want volgende week is de wereld GROEN!!!!
Genietse!

Amazed by love!!!

20 maart
Ik schreef zojuist in een mailtje dat een doel hebben positieve energie geeft... Toen ik daar verder over nadacht besefte ik me daarom weer eens onvoorstelbaar veel hoe onwijs gaaf het is om het doel van het bestaan te kennen. Vraag jij je nooit af waarom je geplaatst bent waar je leeft? Waarom je bent zoals je bent? Waarom je sommige dingen goed kunt of van sommige dingen wel of juist helemaal niet houdt?! Dat ligt uiteindelijk bij onze identiteit. Er is niemand in de hele wereld die is zoals jij, zoals ik. Dit is al te zien in de unieke vingerafdruk die je hebt, maar dit gaat veel verder. Het gaat er niet om of je wel hot bent, of je bij dé groep hoort, want dat gaat toch allemaal voorbij! Het gaat erom of jij van jezelf kan houden, want immers moet je eerst jezelf liefhebben voor je de liefde ook uit kunt delen. Want wanneer iemand jou liefde moet geven om jou betekenis te geven ben je uit op het absorberen van liefde. (Nu hou ik van liefde en geliefd worden als geen ander) Maar laat wel duidelijk zijn dat vriendschap en relaties er absoluut niet zijn om jou te geven zodat jij kan nemen, nemen en nog meer nemen. Me, myself and I?! Niet dus!!!! Juist is het uit mogen delen zoveel rijker. Jij bent geliefd, uniek geschapen door je Maker en je mag Zijn liefde die Hij voor jou heeft uitdelen naar anderen toe... Net als Hem, zonder er iets voor terug te verlangen. Stel de ander centraal! Niet omdat jij minder waard bent, maar vanuit een stukje bewogenheid dat God in jouw hart wil leggen. Ik mag bezig zijn met Romeinen en gisterenavond werd ik geraakt door de laatste tekst van hoofdstuk 11: 36 Alles is uit hem ontstaan, alles is door hem geschapen, alles heeft in hem zijn doel. Hem komt de eer toe tot in eeuwigheid. Amen. Wooooowwwie!!!! Super gaaf en bemoedigend... Ik hou van het leven en ik ben benieuwd wat God in petto heeft! Ik hoop en bid dat Hij jouw en mijn ogen zal openen voor al het werk dat Hij in onze levens doet. Hem komt toe alle lof en glorie!!!