En dan opeens zipppp.... weg

No words to say, my whole heart is empty.
Full with memories,
But without a future shared with new dreams of you...

Soms lijkt alle vaste grond onder je vandaan weg te vallen.
Ben je heerlijk aan het genieten van de prachtige omgeving van de Reeuwijkse Plassen en van een groep mega gezellige jongeren met elkaar, komt er vervolgens een sms dat het hele relaxte sfeertje op zijn kop zet...
Een ongeluk gebeurd waarbij een 23-jarige Bleskensgraver om is gekomen... En dan, wat moet je dan?! Alle gedachten vliegen door je hoofd heen; wie zit waar, wat is er gebeurd, zijn er nog meer gewonden en de grootste angst die bij je naar boven komt, wie is het dan?! Wie hebben we verloren uit ons midden?!
Na wat smsjes en telefoontjes komt het nieuws als een donderslag bij heldere hemel; Arjan, we hebben Arjan verloren! Gewoon na een daagje heerlijk racefietsen met het schaatsteam is door een gigantisch verdrietig ongeluk een van de beste mensen op aarde verdwenen...
Shock, verdriet, ongeloof, verbazing, onbegrip, hardverscheurend, boosheid... een klein scala van alle emoties die door je heen vliegen op dat moment.
Waarom?! Waarom gebeurde dit? Waarom had hij zijn gordel niet vast?! Waarom voegde die persoon zo zachtjes in vanaf de vluchtstrook?! Allemaal vragen, maar een antwoord zal geen verandering brengen in de harde realiteit...
Het thema in het weekend was 'De hoogste Tijd'. Iedereen is stilgezet bij het feit dat het zo het moment kan zijn dat het einde verhaal is. Op de begrafenis werd genoemd dat het het afscheid was van Arjan. Het einde, waarbij hij nog wel zal voortleven in onze gedachten, maar we zullen hem nooit meer zien. Hoe snel en onverwachts kan het gaan. Het is eigenlijk als een dief in de nacht... Je weet dat het kan gebeuren, maar voorbereid ben je nooit.
Vaak stellen we de serieuze vragen zo lang mogelijk uit. Om zo lang mogelijk maar niet na te hoeven denken over wat ons nu eigenlijk écht bezig houdt in het leven. Een gast gister in de trein die zei 'Ik leef van dag tot dag'. Maar omdat mijn vaste grond zo begon te wankelen in de afgelopen week ben ik toch eens flink gaan nadenken, gaan nadenken over het leven, over hoe ik mijn leven indeel, mijn prioriteiten en hoe snel de dagen vliegen. Ik herinner me de fietstochten met Arjan nog als de dag van gisteren, ook al was het alweer 6 jaar geleden dat we bij elkaar in de klas zaten.
Wat is de tijd dan door onze vingers heen geglipt! Daarom... wacht niet langer, leef je leven niet zo maar van dag tot dag. Dan doe je je leven tekort, er is zoveeeel meer uit te halen! Ga eens nadenken over de bestemming van je leven, alleen maar aardse dingen nastreven heeft geen zin!
Alles vergaat, of je nu een mooi huis hebt, of een mooie auto of verzin eeens wat je graag wil... Is dat nu echt wat je mee kan nemen je graf in?! Of ga je terug naar de Bron van je bestaan?! Jouw Schepper staat op de uitkijk om je te verwelkomen. En het is DE HOOGSTE TIJD!
Voor je het weet is het te laat... onverwacht, als een onwelkome verrassing. Ben jij er klaar voor?!

Arjan... ik zal je missen...
Voor altijd blijft de dag net voor mijn verjaardag een speciaal moment voor jou!!!