De realiteit van de 2 gezichten van Curaçao... Deel 1-3

Deel 1
Naar Nederlandse begrippen is dit toch wel een opmerkelijk tijdstip om te mailen. Wel tien voor half 4, midden in de nacht!Maar wees niet gevreesd, het is hier 5 uur vroeger, dus bijna half 11 in de avond. Een goed teken, want dat betekent namelijk dat de Jetlag me niet gekillt heeft. Gisterenavond wel moe en rond een uur of 9 in bed, maar daar kan ik bij zeggen dat de dag dan al 5 uur langer geduurd heeft. Samen met Maureen (47 en oma) in 1 bed en ja hor... vanmorgen om precies 5 uur was het een hele gezellige boel bij ons in bed. We hebben al hele verhalen en avonturen meegemaakt voordat de dag daadwerkelijk begon. Om 10 uur afgesproken met de vrouwdie hier op Curaçao alles coördineert, en wel ergens in de Delifrance. Mensen spreken namelijk ergensaf, dusniet bij iemand thuis, maar ergens in een gelegenheid. Supermarkten bestaan hier niet, tenminste wel iets dat erop zou kunnen lijken, alleen dan zonder vlees, groenten en melkproducten. Dat hebben ze hiergewoon niet.Jegaat toch niet zelfkomen?! Daarom zie jehier dusook niet anders op het eiland dan eetgelegenheden,echt de Pizzahutten, McDOnalds,KFC, en gazo maar door. Zolang het maar fast-food achtig is, is het hier veelvuldig aanwezig. Vandaar dat de mensen hier bekend staan om hun ongezonde levensstijl. Ik dus lekker een bakkie joghurt met fruit gegeten om de mineraaltjes,eiwitjes en vitamientjes op peil tehouden. Maar seirieus, echt een apart gebeuren hier. Jeziet weinig mensen, al helemaal geen dieren (behalve gevaarlijke, bloeddorstige honden diekijken ofze je heeeeel erg lekker vinden), kacktussen (hoeschrijf je diedingen?!) en een helehoop troep. Ze zijn dan trots op hun eiland, maar je ziet heel veel niet afgebouwde huizen, rotzooi, niet onderhouden tuinen, armoede en zooi... Op internet is er niets van terugte vinden, maar ik zou hier echt niet kunnen wonen. Geen fietsers, geen wandelaars,alleen mensen die als een gek rondrijden op de weg. Hihi, oppassen geblazen en zorgen dat je met een bups gas, piepende banden en driftend weg kan rijden. Maar ja, dat geeft ookwel weer een kick! Morgen gaan we beginnen met trainen. We zijn vandaag helemaal naar het westenvan het eilandgeredenen daarop de 'kleine Klip' op het strand gezeten, wow echt een plaatje! Super mooi strandje, gezellig, knus en wat een prachtig helder water...Wowoie! Wanneer je op het internet zoekt op Curaçao lees en zie je alleen maar prachtige verhalen met de meest bijzondere foto's om het verhaal dan nog even kracht bij te zetten,maar naast het prachtige straatje met gekleurdehuizen in Willemstad ben ik me bewust van een hoop ellende.Het mooie is dan juist ook dat we mensen mogen trainen die met No Apologies en de jongeren aan de slag gaan. Er is nu eenmaal weinig toekomstperspectief voor de jongeren hier, maar zij kunnen het verschil maken. Wanneer zij opstaan om er iets van te maken, om hun leven in te zetten voor het eiland, zal er een beweging komen op Curaçao die zeker zijn vruchten af zal werpen. Dus in dat kader is het super om hier te zijn en geniet ik er ook erg veel van. Hetis een goede uitdaging om mensen toe te rusten en hun passie te zien. Nancy is een bijzonder gedreven vrouw en haar toewijding voor God en de tieners is bemoedigend voor vele Curaçaurussen (volgens de dochter van Jacco zo genoemd :))

Deel 2
Wow...woorden schieten gewoon te kort. Vanavond hebben we de eerste follow-up training gegeven aan het team dat Maureen in februari getraind heeft. We hebben het gehad over de ervaringen en moeilijkheden die ze tegenkomen voor de klas. Maar ook over kernkwadraten, gedragsverandering en uiteindelijk over motivatie.Echt gaaf om hun verhalen te horen. Vooral het stukje motivatie was mijn partje en ik begon ermee om te vragen wat hun drijfveer was. Nou werkelijk, ik heb echt genoten. De een na de ander sprak de hoop uit die ze voor de jongeren en Curaçao hebben. De passie die ze hebben ondanks de uitzichtloosheid van de mensen. Ze zien jongeren die geen kans krijgen, die een stempel op hun hoofd krijgen dat ze toch niets kunnen. Dat de toekomst geen perspectief heeft, maar dat je moet kijken wat jij hier en nu kan krijgen. Het gaat om de buitenkant, wat kan je voor moois laten zien, dat je erbij hoort.En juist ligt daar niet de nadruk op, maar op de kansen die ze zien. Deze mensen, die we mochten trainen, zien zoveel potentie in de jongeren en ze willen ze de juiste weg op wijzen, uit liefde. De wereld trekt zo hard en de regering schijnt dat ongezonde levenspatroon alleen maar te motiveren. Maar de jongerenwerkers worden daarintegen niet moedeloos, ze pakken deze gelegenheid met 2 handen aan om de jeugd handvaten te geven om te gaan voor een gezonde levensstijl. Echt gaaf als je ziet hoe No Apologies daar zo voor ingezet voor kan worden.Mega genieten dus! En ik heb vanavond dus ook geleerd om tussen de voor- en oordelen door te kijken en om te gaan zien wat God ziet. De bewogenheid zien en ervaren die Hij heeft voor dit volk. Want God is hier aan het werk en dat zal zeker zijn vruchten afwerpen! Verder gaat het ook goed. Het is erg gezellig met elkaar en we hebben vele opbouwende gesprekken... Veel leermomenten dus.En heerlijk hè, weer terug in de guldentijd. Kan je nagaan, een pakkie ontbijtkoek kost hier 4,5 gulden! Cup a Soup is hetzelfde bedrag voor wel 3 zakjes, sultana's ook zo en ga zo maar door. Serieus, de producten die bij ons in de supermarkt standaard bij het stunt pakket behoren, zijn hier gewoon NIET betaalbaar. Chips, koekjes, stroopwafels, melk (alleen de langhoudbare is verkrijgbaar), gezwete kaas, muesli en alles is tjingtjing een guldenknaller. Haha, het hamsteren van de AH zit er hier dus niet in. De stroopwafels en speculaasjes die ik had meegenomen voor Pastor Eccles en zijn vrouw waren dan ook een welkome verrassing.'s Nachts blijft het hier ook nog zo'n 33 graden, dus lang leve de airco. Maar er is gelukkig wel altijd een heerlijk verkoelend windje. Een altijd aanwezig zuchtje. En tsja, als het even te weinig wind, wil Jacco er altijd wel heel lief eentje laten. Naar zijn zeggen, haha, maar we zijn er toch maar van overtuigd dat je beter windstilheid kan hebben, dan zijn windjes ;)
Dus morgen maar weer hopen op een mooie dag, waar we een nieuw team mogen gaan trainen, na hun werkdag. 's Ochtends gaan we eerst een bakkie doen bij wat Nederlanders die hier mooi werk doen met kids. Ben benieuwd naar hun verhaal...

Deel 3
Het moment is dan weer daar... een mailtje met mijn belevenissen. Het was weer een geweldige dag. Gisteren las ik over Jezus die bewogen was met de schare, juist op het moment dat Hij de rust opzocht omdat Hij net had vernomen datJohannes de Doper onthoofd was. NIeuwsd dat zeker aan Zijn hart ging. En toch ging Hij helemaal voor de mensen, zorgde zelfs voor eten en nadat Hij bij Zijn Vader rust had gezocht ging Hij naar de discipelen toe die al op het water het stormachtige weer aan het weerstaan waren. Wat een hoop ervaringen waren dat allemaal in 1 dag. Toch was Hij hier om te dienen, wat er ook gebeurde en Hij zocht kracht en troost bij Zijn hemelse Vader.Dat is ook het getuigenis van de mensen die wij vanmorgen hebben ontmoet. Ze hebben in hun discipel zijn al zoveel meegemaakt, verloren, kwijtgeraakt, mensen die hun lief waren die hun de rug toekeerden, maar zo toegewijd als ze zijn zien ze de nood en is hun hart bewogen. Misschien klinkt het voor mensen als een druppel op een gloeiende plaat, toch maakt het voor die kinderen die zij mogen helpen hét verschil! Op dit moment gaan er deuren open om uit te kunnen breiden en aan visie is zeker geen gebrek. Wel mensen (vooral eilandbewoners die professioneel bij kunnen dragen) en middelen. Check daarom hun website en geniet van het werk dat zij mogen doen voor Gods koninkrijk. (http://meanttoshine.org/nl/) Het is ook mijn gebed om een stukje te ervaren van Gods hart en bewogenheid voor de maatschappij. En ja, ik word hier geraakt. Ik zie veel, ik zie de pracht van het eiland (vooral toen ik vanmiddag heerlijk een duik nam in de turqoize zee) maar ook het andere gezicht. En dan met de wetenschap in je hoofd dat ze verwachten dat in Nederland 1 op de 12 kids in de toekomst komt uit een gezin van armoede. Des te meer gezinnen hier, vaak verborgen, onder de armoedsgrens leven. Want je laat immers je nood niet zien. De mooie schijn ophouden, want dat stukje trots is misschien wel het enige dat je nog hebt. Stichting Meant to Shine geeft kids dan ook een maaltijd, want soms komen ze na school daar, zonder ook nog maar iets gegeten te hebben en ook gezinnen worden via de voedselbank voorzien van eten. Echt een mooi werk dus wat ze daar doen! Verder hebben we vandaag het eerste trainingsmoment voor de nieuw te trainen mensen 'train de trainer'. Het is in een korte tijd en uitdaging om alles aan de orde te brengen, daarbij is het een leergierige groep en de vragen vliegen om onze oren. Dus ik ga vanacht extra lekker slapen. Ik maak echt productieve nachturen, al ben ik wel iedere morgen rond half 7 weer klaar wakker. Nu is het hier 10u, nog ff wat drinken en dan heerlijk mijn bedje in. Wat heerlijk dat ik dan al slaap voordat Maureen de badkamer uit is, hihi, het is en blijft ook hier aan de andere kant van de wereld mijn talent; namelijk overal en altijd makkelijk slapen... :) Heerlijk toch?!