Macamba's, wat zijn dat dan?!

Aloha...
Bij deze mijn laatste fanmail vanuit Curaçao, tenminste voor deze keer ;)
Zojuist het laaste gedeelte gehad van de training, de jongeren die erbij waren hadden er veel van geleerd en vonden dat de boodschap waardevol is voor het hele eiland! Gaaf om te horen toch. Ze waren hier wel weer blij met wat meer getrainde mensen en op die manier wordt het team steeds uitgebreider. Het was mooi werk om te doen en morgen vliegen we alweer naar huis, voor jullie vanavond, want bij jullie is het nu alweer bijna 5 uur (bijna tijd om op te staan). Trek er 6 uur vanaf en dan heb je de tijd die ik hier mag beleven... Dus ik hoor mijn bedje bijna al roepen, nog even en ik duik er weer in. Morgen pakken, auto wassen (dat moet hier met de huurauto's), en nog wat klusjes/bezoekjes en ga zo maar door. Dus voor ik het weet word ik weer door de KLM in de watten gelegd, dat is echt goed vertoeven. Een filmpje kijken en lekker slapen en dan woensdagochtend in ons eigen mooie landje weer de voeten op aarde zetten. Klinkt alsof ik de maan ga beklimmen ;)
Dan ff snel bijkomen en donderdag begint de training voor wat docenten weer. Een leuke actie, heb er zin in, maar ik ben wel blij dat het niet altijd zo is! Letterlijk en figuurlijk heen en weer vliegen.

Een nadenkertje...
Als de zogenaamde macamba;s (blanke) worden we hier regelmatig, of zeg maar vaak, aangesproken door mensen die vragen om geld. De t-shirts gaan omhoog en je ziet de broodmagere, misschien wel door cocaïne uitgemergelde, lichamen. Het gaat door je hart heen en dan zit je in conflict. Hou je door geld te geven, wanneer je niet in staat bent wat eten te kopen, de verslaving in stand, of is iemand in staat om verantwoordelijkheid te dragen om het geld goed te investeren ondanks de eventuele verslaving?!
Een van de vrouwen die we getraind hebben begon out of the blow en verhaal te vertellen. Vlakbij het vliegveld is een bordeel. Ze vertelde over het feit dat vele christenen en pastoren deze vrouwen mijden als de pest, maar zij vind het juist belangrijk dat pastoren ook daarheen gaan, bij de vrouwen naar binnen gaan en hun het levende brood te geven. Nu is dat natuurlijk discutabel, want de man is visueel ingesteld, die vrouw is getraind in het verleiden van mannen en je moet dan wel heel stevig in je schoenen staan wanneer de vrouw geen zin heeft in praten. Praten betekent confrontatie, zielepijn en ga zo maar door. Je gevoelens, die zo afgeschermd zijn door de torenhoge muren zijn, kan je beter opzij zetten en gewoon je werk doen. Als een verdoofde door het leven gaan.
Maar toch heeft het me aan het denken gezet. Jezus ging juist ook naar de tollenaren, de hoeren. Ook in het kader van het feit dat je een dokter nodig hebt wanneer er iets niet goed zit. Juist mensen met een gebroken hart hebben Gods verlossende boodschap ook zo hard nodig! Hij is de geneesheer, Hij heeft hun op het oog en het zou een feest zijn wanneer een verlorene thuiskomt. Ook al was het een dakloze of een hoer.Jezus zei ook dat we wanneer we degene die honger hebben voeden, we Hem eten gegeven. Zo ook met het geven van kleding, het bezoeken van gevangenen, het troosten van de mensen met verdriet en ga zo maar door. Maar hoe ga je daar dan concreet mee om? Draai je je hoofd om en wil je het niet zien, of deel je uit van al het goede dat jij mag ontvangen?
Ik ben er nog niet helemaal uit, ik word nog steeds zenuwachtig wanneer iemand naar mij toekomt. Meer omdat ik mezelf geen houding weet te geven, klinkt dat herkenbaar? Laatst had ik weer een straatkrant gekocht en dat is zeker de moeite waard om te lezen. Dus misschien kunnen we daarmee beginnen, en dan natuurlijk naast het snel betalen van €1,50 even een praatje maken. Dat zou jij toch ook fijn vinden?!