Hillsongnews 2: Meesterlijke pasta :)

Inmiddels is het al ver na middernacht, maar het is wel leuk om even wat van mijn verhalen te vertellen voordat ik heerlijk in coma ga vallen. Ik ben echt een gezegend mens dat ik echt overal kan slapen. (Al ligt de bank hier perfect!)

Vandaag was de laatste dag van de conferentie. Zoveel gehoord, zoveel mensen ontmoet. En weet je wat bijzonder is?! Veel mensen die ik ontmoet hebben waren ook actief in jongerenwerk, de tienerwerker van Hillsong Parijs, een jobcoach uit Konstance en ga zo maar door. Eigenlijk heb ik haast geen Nederlanders ontmoet, of ben ik die een beetje uit de weg gegaan?! ;)
Na ja, die ontmoet ik al genoeg. Maar het is echt bijzonder om de internationale passie te horen bij mensen, het bindt je echt samen en bovendien zijn de uitdagingen eigenlijk overal wel hetzelfde.
Deze morgen stond in het kader van de roep vanuit de wereld, er is zoveel nood! Zoveel mensen vragen zich af waar God is in al hun problemen; dak- en thuislozen, vluchtelingen, prostituees, tieners, alleenstaande ouders, Mr. succes, eenzame mensen en ga zo maar door...
En waar zijn wij dan als kerk? Jezus is het hoofd van de gemeente, maar wij als lichaam zijn het lichaam. En allemaal zijn wij er een onderdeel van, maar lijden wij mee?! Lijden wij als een deel pijn heeft? En wanneer Jezus bewogen, innerlijk zelfs!!!, was met de schare, waar is dan onze bewogenheid?! Het is tijd om in actie te komen, om samen als kerken te gaan staan op wat Jezus van ons vraagt. Wij kunnen het verschil maken!
Jezus zegt niet voor niets dat we Hem gevoed hebben wanneer we iemand voeden die honger heeft, dat we Hem kleden wanneer we iemand kleden die zonder leeft, dat we Hem bezoeken als we ons ontfermen over de gevangenen en ga zo maar door! Jezus bezocht alle mensen die de maatschappij verachte, en wat doen wij?! Veroordelen wij, of weerspiegelen we God in de wereld?!
Stof tot nadenken toch?! Het raakt mijn hart iedere keer weer als ik me realiseer dat we in Nederland erg gefocust zijn op onze kerkelijke verschillen, we concureren, bekvechten, stoeien, en wat dan ook. Hoe staan wij bekend als kerk?! Mensen zien ons allemaal als christenen, als 1, maar toch vechten we met elkaar. Stelletje hanen! Laten we daarom NU alle issues aan de kant schuiven en ons daadwerkelijk bezig gaan houden met datgene waarvoor we geroepen zijn. Namelijk God in de wereld te verkondigen, mensen tot Zijn discipelen te maken, tot eer en glorie van Hem!!!
Het gave is dat ik daar op Opwekking ook een dienst over gehoord heb die me tot op de dag van vandaag nog niet losgelaten heeft. We hebben horizontaal als kerken veel verschillen, daar is helemaal niets mis mee. Daarmee kunnen we juist elkaar versterken. Wat WEL belangrijk is, is dat we vertikaal op dezelfde afgestemd moeten zijn. Wanneer Jezus niet het hoofd is van een gemeente, niet centraal staat, gaat het nergens over! Maar laten we met elkaar een getuige zijn van de enige levende God.

Foto VLNR: Bjorn (Zuid Afrika), Ralph (NL), Adam (US), Agnes (FR), Pierre Yann (FR), Patricia (FR)

Vanavond was het om een uur of half 8 dan allemaal aan het einde gekomen en we gingen naar Ralph's huis om hier te koken. Samen met de Fransen die ook hier logeerden en 2 vrienden van Ralph was het een heel feest...
Agnes had het voorgerecht (quiche) en het nagerecht (chocolademouse, zelfgemaakt, met ijs) gemaakt, terwijl de mannen in hun nothing box zaten, dus daar hadden we niets aan! :) En aan mij was de eer om lekker aan de hak te gaan met alle verse groenten die lekker zijn met pasta. Heerlijk om in de keuken te keuvelen als je hoofd bijna overstroomd. Het is eigenlijk als een blikje cola dat je even hebt staan schudden, hihi, genoeg druk. Maar tijdens het hakken; hak... hak... hak... werd alles in de boxjes gezet. Gewoon heerlijk om weer even door alle inputs te gaan en Gods woord te overdenken.
Dus na heeeeel veeel hakhakhak bewegingen was het moment daar, de pasta a la Marije, lekker gezond. Maar het was een succes. We kunnen wel een restaurantje beginnen samen, maar tsja, mijn passie ligt toch wel ergens anders. Duzzze dan blijf ik maar gastvrij, dat past wel in mijn straatje. (Dat wordt dus massaal koken voor iedereen in de komende tijd :))
Na een gezellige maaltijd, waarin veel gelachen, gesproken en gefotografeerd werd eindigde het met allemaal soezige mensen die van vermoeidheid gewoon spontaan loens (hoe schrijf je dat?!) begonnen te kijken. Hier achter de laptop zit er nog 1tje, inmiddels is het Londense tijd half 2. Dusze morgenvroeg gaat de wekker weer voor wel 4 kerkdiensten, hoezo niet naar de 2e dienst willen?!?! ;)
Maandag vertrek ik weer naar Nederland, om vervolgens 's avonds naar Drachten door te reizen om daar les te gaan geven t/m woensdag. Dus mensen, slaap lekker! De rest van de verhalen moet dus nog even op zich wachten!
Blessings en take care!
Liefs,
mij

Hillsongnews 1: Let's unite!

Vrijdag... @ lunchtijd
Nu heerlijk knabbelend aan een maiskolfje, zit ik te overdenken wat ik tot nu toe allemaal beleefd en gehoord heb. Hier op de Hillsong conferentie in Londen. Weet je, soms als je verliefde mensen ziet stralen, ben je getuige van het feit dat ze door het stralen gewoon knapper zijn geworden. Ja toch?! Prachtig om te zien! Als ik mijn verlangen zou moeten omschrijven is dat het wel, dat mijn liefde voor God is als de verliefdheid van een geliefde. Dat het er als het ware van af mag spatten, dat ik mag stralen omdat ik ontdekt heb dat Hij mij eerst heeft liefgehad en dat ik Zijn liefde mag ontvangen.
Die pure verwondering van het wonder aan het kruis, niets is er mooier! En ik ben zo dankbaar dat ik dat mijn hele leven al meegekregen heb, van jongs af aan. Want wat een zegen is het om met zulke ouders op te groeien als ik heb. Daar ben ik God onwijs dankbaar voor, enne hun ook :)
En weet je hoe ik me op dit moment voel?! Hihi, hetzelfde als toen ik van de zomer begon met de cursus voor snowboardleraar. Samen met Matthijs. Je denkt dat je wel een aardig potje kan boarden, maar dan... Tjakka!!! Alles wat je dacht goed te doen wordt onderuit geschopt en je mag helemaal weer opnieuw beginnen met ontdekken van de meest gave sport; namelijk snowboarden. En ik spreek hier natuurlijk wel van een andere tak van sport, maar ik voel me heerlijk! Ik mag nederig en klein weer ontdekken wie God voor mij is en wie Hij wil zijn. In plaats van als Martha rond te rennen, dingen te doen, mag ik zitten, aanbidden en Gods woord absorberen zoals een spons water opzuigt.
Ralph is op dit moment even heen en weer naar Nederland voor een bruiloft en ondanks ik al vele mensen ontmoet heb, zit ik heerlijk aan het water op een bankje te chillen. Na te genieten van alles tot nu toe en uit uit te kijken naar hetgene dat nog komt.

De eerste avond sprak Craig Groesschel, de pastor waarnaar ik echt uitgekeken had. Hij sprak over het feit dat je 1 garantie hebt wanneer je God in je leven hebt. Namelijk dat je het kan verliezen. Pas daarom op! Als je Hem nog niet ken heb je de wetenschap dat je Hem mag leren kennen. In Joel staat dat we niet onze kleren moeten scheuren, maar je hart. Wees daarom nederig. Mijn ik moet sterven, zodat God verhoogd kan worden in mijn leven. En dat alleen door genade!
Joseph Prince ging daar gisteren op door, door de focus op Jezus te leggen blijven we dicht bij het kruis. We moeten niet werken, evangeliseren, dienen omdat het moet of om de cijfertjes, maar jezus moet centraal staan. En vanuit de liefde mogen we van die grootheid uitdelen.
Niets kan je leven (ver)vullen; geen rijkkom, huis, werk of relatie, alleen Jezus kan dat! Salomo, waarschijnlijk de rijkste man op aarde ooit, zegt in Prediker dat alles wat hij in heel zijn leven vergaard was, alleen maar lucht is en het najagen van de wind.
Ga daarom voor het doel van je bestaan; namelijk God eren!!! en Hem aanbidden met heel je leven. Met iedere stap die je zet!
Wow... en dat zijn pas 2 diensten, kan je nagaan wat een rijkdom ik allemaal vergaard heb in 5 diensten per dag?!
Verder gingen er veel diensten over het belang van de kerk, de weerspiegeling van Jezus lichaam hnier op aarde. Craig riep vanmorgen op om niet met elkaar te concureren als kerken, maar elkaar aan te vullen. Dat alles om Jezus te verkondigen. Nu, dat is ook echt mijn verlangen voor Nederland.

LET'S UNITE!!!

At the cross I bow my knees!

Op de vraag welk talent ik graag verder zou willen ontwikkelen zou ik al 3 jaar geantwoord hebben; Schilderen. Maar ja, de mensen die mij al langer kennen laten nu vast een luide zucht klinken. Want tsja, ik heb meestal nog wel meer dromen.

Maar 3 weken geleden, de zondag voor ik naar Curaçao vertrok ben ik dan toch maar aan de slag gegaan met een doek, wat olieverf en een kwast. En ja, waar ga je dan bij beginnen... Aan inspiratie was geen gebrek, want het ene na het andere idee popte naar boven.

Allereerst een zonsondergang met een kruis. Dat prachtige natuurwonder, onbeschrijfbaar in haar schoonheid. Verbazing om die bijkomstigheid van de vele kleuren. En deze verwondering is bij lange na niet te vergelijken met het wonder van het kruis.

God die Zijn Zoon liet gaan om te sterven voor mijn zonde. Sommige mensen zeggen dat in ieder mens het goede zit, nu serieus, als ik om me heen kijk zie ik er niet veel van terug. Andere mensen zeggen; 'Ja maar, waar is God dan in alle ellende?!'

Wanneer je om je heen kijkt, de prachtige kleuren van de herfst die overal weer ten tonele komen, dan zie je Gods glorie al een stukje op aarde. Hij heeft ons zo gemaakt dat wij zelf de keuze hebben, we zijn geen robotjes die zomaar alles doen wat Hij wil, maar we dragen zelf verantwoordelijkheid. En ja, we maken er als mensen een potje van. De natuur die vervuild wordt, dieren die uitsterven (hoezo evolutie? Het aantal dieren en gewassen loopt toch echt al jaren terug), mensen die doodgereden worden, moorden, oorlogen en ga zo maar door. Juist daarom verdient God alle ontzag die Hem toekomt. Want Hij heeft ons eerst liefgehad en Hij verlangt ernaar dat we ons leven aan Hem toedragen. En ik weet zeker dat we, wanneer we Hem liefhebben, Hem dienen en Zijn leefregels naleven, absoluut het beste uit zijn. Dan mogen we allemaal zeggen; At the cross I bow my knees, where Your blood was shet for me. There is no greater love!

En dat alles, Gods grootheid, resulteerde gisterenavond in een arend. In Psalm 57 schrijft koning David over Gods liefde en trouw. Daarom zingt hij: 'Wees mij genadig, God, wees mij genadig,
want bij u is mijn leven geborgen. In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen, tot het doodsgevaar is geweken.'
Wat gaaf dat we bij God onze veiligheid, onze troost en alles mogen vinden. En dat is Zijn verlangen ook, dat jij, dat ik bij Hem onze toevlucht vinden.
Wie weet word mijn schilderskunst ooit nog eens iets meer dan wat geklodder, maar genieten doe ik er zeker van! :) En echt waar, bij Hem vind je alles dat je nodig hebt!