At the cross I bow my knees!

Op de vraag welk talent ik graag verder zou willen ontwikkelen zou ik al 3 jaar geantwoord hebben; Schilderen. Maar ja, de mensen die mij al langer kennen laten nu vast een luide zucht klinken. Want tsja, ik heb meestal nog wel meer dromen.

Maar 3 weken geleden, de zondag voor ik naar Curaçao vertrok ben ik dan toch maar aan de slag gegaan met een doek, wat olieverf en een kwast. En ja, waar ga je dan bij beginnen... Aan inspiratie was geen gebrek, want het ene na het andere idee popte naar boven.

Allereerst een zonsondergang met een kruis. Dat prachtige natuurwonder, onbeschrijfbaar in haar schoonheid. Verbazing om die bijkomstigheid van de vele kleuren. En deze verwondering is bij lange na niet te vergelijken met het wonder van het kruis.

God die Zijn Zoon liet gaan om te sterven voor mijn zonde. Sommige mensen zeggen dat in ieder mens het goede zit, nu serieus, als ik om me heen kijk zie ik er niet veel van terug. Andere mensen zeggen; 'Ja maar, waar is God dan in alle ellende?!'

Wanneer je om je heen kijkt, de prachtige kleuren van de herfst die overal weer ten tonele komen, dan zie je Gods glorie al een stukje op aarde. Hij heeft ons zo gemaakt dat wij zelf de keuze hebben, we zijn geen robotjes die zomaar alles doen wat Hij wil, maar we dragen zelf verantwoordelijkheid. En ja, we maken er als mensen een potje van. De natuur die vervuild wordt, dieren die uitsterven (hoezo evolutie? Het aantal dieren en gewassen loopt toch echt al jaren terug), mensen die doodgereden worden, moorden, oorlogen en ga zo maar door. Juist daarom verdient God alle ontzag die Hem toekomt. Want Hij heeft ons eerst liefgehad en Hij verlangt ernaar dat we ons leven aan Hem toedragen. En ik weet zeker dat we, wanneer we Hem liefhebben, Hem dienen en Zijn leefregels naleven, absoluut het beste uit zijn. Dan mogen we allemaal zeggen; At the cross I bow my knees, where Your blood was shet for me. There is no greater love!

En dat alles, Gods grootheid, resulteerde gisterenavond in een arend. In Psalm 57 schrijft koning David over Gods liefde en trouw. Daarom zingt hij: 'Wees mij genadig, God, wees mij genadig,
want bij u is mijn leven geborgen. In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen, tot het doodsgevaar is geweken.'
Wat gaaf dat we bij God onze veiligheid, onze troost en alles mogen vinden. En dat is Zijn verlangen ook, dat jij, dat ik bij Hem onze toevlucht vinden.
Wie weet word mijn schilderskunst ooit nog eens iets meer dan wat geklodder, maar genieten doe ik er zeker van! :) En echt waar, bij Hem vind je alles dat je nodig hebt!